Podsumowanie badań w 2018 r.

7 września 2018|W Aktualności|Przez Paweł Szymański

Badania w 2018 roku odbyły się w dniach 5-25 sierpnia. Brali w nich udział tradycyjnie studenci-praktykanci Instytutu Archeologii UW oraz liczni wolontariusze; w sumie ekspedycja liczyła w różnych dniach od 11 do 19 uczestników.

Pracami objęto północną część cmentarzyska kurhanowego w Czerwonym Dworze, użytkowaną w okresie wędrówek ludów (V-VI wiek): odsłonięto kurhan nr 7 oraz fragment zupełne zniszczonego (chyba jeszcze w starożytności) kurhanu nr 3.

Najciekawszych znalezisk dostarczył kurhan 7. Miał średnicę około 6 metrów i zbudowany był z nasypu ziemnego z wierzchu wybrukowanego jedną, miejscami dwoma warstwami kamieni. Odkryto w nim około 31 wtórnie wkopanych pochówków, przede wszystkim popielnic. Zalegały one przede wszystkim w strefie centrum kurhanu w dwóch warstwach. Część z nich była wkopana w starsze urny co powodowało uszkodzenie wcześniejszych, w  związku z tym na razie trudno określić ich dokładną liczbę. Wkopywanie popielnic w nasypy kurhanów charakterystyczne jest właśnie dla okresu wędrówek ludów, dla terenów wschodnich Mazur i Suwalszczyzny. Określa się je mianem kurhanów rodzinnych, można się bowiem domyślać, że chowano tu zmarłych należących do jednego rodu lub rodziny.

W centrum kurhanu 7 odkryto grób centralny, jednak z braku czasu  nie wyeksplorowano go do końca (czas zużyto na dokładną dokumentację i eksplorację dużej liczby popielnic w nasypie). Grób centralny odsłonięto tylko częściowo i zabezpieczywszy folią, zasypano. Wiadomo jedynie, że jest to duża warstwa przepalonych kości – złożono w tym miejscu zapewne kilku zmarłych. Dopiero badania w 2019 roku pokażą jak datować ten grób – wykażą to zabytki które zapewne zalegają wśród kości. Można się jedynie domyślać, że pochodzi on z wczesnego okresu wędrówek ludów, mniej więcej z V wieku. Natomiast w niektórych pochówkach wkopanych w nasyp odkryto zabytki datowane od końca V do początku VI wieku.

Na uwagę zasługuje szczególnie duży pochówek bezpopielnicowy (obiekt nr 269) położony tuż przy grobie centralnym, w którym znaleziono pięć zapinek, sprzączkę, serię paciorków bursztynowych i okucie rogu do picia. Zebrano tu również pozostałości elementów organicznych, głównie fragmenty tkanin i skór. Grób ten pochodzi dokładnie z przełomu V i VI wieku.

Paweł Szymański